adamgachi

 
 
نویسنده : محدثه جاویدان - ساعت ۱:۱۳ ‎ق.ظ روز ۱۳۸۸/۳/۸
 

 

جنگ واره ها:

 

١_خا نه ها را سوزاند

کلاه اش را برداشت

به مدال تازه اش خندید!

 

٢_مجسمه اش را

ساختند

زنی گریست...

 

٣_خوش آمدی!

ویلچری

که از درخانه

رد نمی شد.

 

۴_سنگر

صدای سوت

کنسرو لوبیا

مگس ها

بوی یاس

 

۵_جشن گرفتند

زیر پتو

سلام

جناب اروتیک!

                                                                 ((مهدی ترمشیر))


 
comment نظرات ()
 
 
 
نویسنده : محدثه جاویدان - ساعت ٥:۳۱ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٦/۱٢/۱٠
 

                                             

 

                                               

 

 

 

 سلام.

نمیدونم این پرشین بلاگ چش شده که ما مجبور شدیم با عجله قالبمون رو تغییر بدیم.منتظر نظرات سودمند و دقیقتون هستم!

 

جدال          

ثم جعل نسله و من سلاله من ماء معین.
آنگاه خلقت نژاد نوع بشر را از آب بی قدر و (نطفه بی حس)مقدر گردانید.سجده - ۸
 
مردم عادت دارند وقتی دستشان از همه جا کوتاه می شود و وقتی به درد بی چارگی مبتلا می شوند/ به بخت و اقبال خودشان/ به زندگی نکبتی فحش و نفرین بفرستند و  با چند دری بری زندگی را از سر بگیرند.من فکر می کنم این تفکر آدم هم از همان ذات اقدسی سرچشمه می گیرد که از روح خودش در بشر دمبده است.بدون استثنا! در همه آدمها/ فقط کمی متفاوت!تا دنیا متفاوت به نظر بیاید!و حالا من تصمیم گرفته ام از دغذغه هایم برایتان بگویم.نمی خواهم نویسنده اینقدر نکبتی بنویسد و با در کردن جمله های فلسفی سعی کند به نوشته اش رنگ و بو بدهد .هر چند امشب من هستم که به نویسنده می گویم چه بنویسد/ کجاها خط بکشد/کجاها نقطه بگذارد و... ممکن است در لابه لای داستانش از قمپزهای خودش چیزهایی در کند که مثلن چون آخر داستان امضای خودش خورده می شود داستان خوبی از آب در بیاید.اگر هم خوب از آب در نیامد اصلن مهم نیست.لااقل برای من!یا به قول نویسنده معروف شما:((من فقط برای سایه ام می نویسم.)) منی که تفاوت خودم را با خدا نمی دانم.که من جزیی از او هستم ...یا... اما نه!جزء کم است!بخش اعظمی از روح من سرشار از اوست.من...اسپرمی که روزانه میلیاردها تعداد از من می آیند و می روند متولد می شوند و در لباس زیر مردان /در رحم های تنگ و تاریک رنان(که می تواند تنها جذابیت یک زن برای مردها باشد)/پای درخت /در یک اتاق خلوت/ توی دستشویی ها و یا هر جای دیگری نابود می شوند و از بین می روند و کسی هم از آنها سراغی نمی گیرد. من و فقط من یک تنه صد مرد را یک جا حریفم.یک غول بزرگ!آنقدر بزرک و قدرتمند که می توانم در عرض جند ساعت یا کمتر همه مردهای روی زمین را زیر پای خودم به زانو در بیاورم.کافی است به آنها از اسرارشان بگویم و بخواهم فقط یکی از رازهای زندگی مشترکمان را برای کسی تعریف کنم.آن وقت می بینید که تعداد بی شماری از مردهای روی زمین چه طور به دست و پای من می افتند و التماسم می کنند!جالب است نه!این که یک مرد بزرگ به پای موجودی بیفتد که در صدها انزالی که داشته و از بین میلیونها اسپرمی که در هر انزال از او بیرون ریخته و حتا برای یک لحظه هم به آن ها فکر نکرده/ حالا غافلگیر شود و به دست و پای او بیفتد.موجود پست و بی چاره ای هستم!شاید حق با شما باشد اما من از این که یک اسپرم هستم شکایتی ندارم.حتا بعضی وقتها که نماز می خوانم خدا را شکر می کنم که من را یک اسپرم آفرید.خیلی از مردها با نبود من زندگی را به خودشان زهر می کنند.و دنیای خودشان را غوطه در رنج می بینند.دست آخر هم به پوچی می رسند و گاهی حتا خود کشی هم می کنند.هیچ دختری حاضر نیست زنشان شود.تمام سرمایه زندگی شان را برای به دست آوردن من خرج می کنند و حتا بعضی ها که بی عقلی را به مرز جنون کشانده اند حاضر می شوند همه زندگی شان را بدهند تا یکی (فقط یکی) از من را در جدال با طبیعت به دست بیاورند.یک اسپرم شاد و سرحال! من با مردها اسراری دارم که هیچ کس از آن ها با خبر نیست .چرا هیچ کدام از آنها تا به حال فکر نکرده اند کسی شاهد مهمترین و بی شرمانه ترین اسرار زندگی آنها هست؟! همیشه بهترین ها نصیبم می شود و همیشه در اوج ظاهر می شوم.یعتی دقیقن همان لحظه ای که یک مرد حاضر نیست آن را با هیچ چیز ـ هیچ چیزـ در زندگی اش عوض کند.در ضمن!دارای قدرت بی کران هم هستم: نیرزوی شهوت!در واقع در این مورد نمی توانم یک نظر قاطع بدهم.چون معمولن نقش زیادی در تحریک شهوت یک مرد ندارم.اما نقش مهمتری را به عهده دارم: آرامش! و این مهم است.من به شدت برای زنها ارزشمندم. ~نه این غیر ممکن است.امکان ندارد.درست است که همه خوبی های یک مرد برای زندگی را دارد ولی نه!من زندگی می خواهم!جواب من منفی است.آقا!ما به درد هم نمی خوریم! ~خیلی وقتها هم مایه دردسر می شوم.بیشتر برای تازه واردهایی که از زیرکی و چابکی من چیز زیادی نمی دانند.و آن وقت می بینید که چگونه می توانم شکم یک دختر جوان را بالا بیاورم و او را پیش دیگران و پدر و مادری که دخترشان را با مریم باکره قیاس می کردند خار و ذلیل کنم.می توانم تمام سدها را بشکنم و کار خودم را به بهترین نحو انجام دهم.هیچ قدرتی هم وجود ندارد که بتواند مانع کاری شود که می خواهم انجام بدهم.نه قرص های رنگارنگ/نه ابزاری که در رحم رنها جایگزاری می شود/نه پلاستیک هایی که مردها فکر می کنند با فرو کردن آلتشان در آن می توانند با من مبارزه کنند... من از کلیت علم بشری جلوترم!آنها در نهایت می توانند با تحمل رنج های زیاد من را از شکم خودشان بیرون بکشند و بعد خیلی راحت من را بیندازند جلوی سگ!یا در دستشویی های عمومی و یا.... کل جهان بر پایه وجود من می چرخد و اگر من نباشم زندگی معنا ندارد.امشب هم یکی از دوستانم دست گلش به آب رفته و مردم زیادی لعن و نفرینش می کنند و این برایم رنج آور است!دلم گرفته و قلبم کند می زند.فکر نکنم سکته کنم اما به شدت ناراحت و عصبی هستم!همین!می خواهم نویسنده از دردهایم بنویسد اما او هر از گاهی چند جمله ای را برای جذابیت داستان از خودش اضافه می کند.خنده دار است نه! حتا درد و دل کردنم هم دست خودم نیست! حتا مبارزه هایی که در زندگی می کنم/نظارتی که بر علم بشری دارم/و حتا با همه اسراری که از مردها می دانم/همیشه نمی توانم آنها را لو بدهم و آبروی هر کسی را که دلم خواست بریزم! یا اگر مردی یکبار احترام خاصی برایم قائل شد و من را هر جایی نکرد در ازایش آبرویش را بخرم! پس معنی اختیار چیست؟و کارهای من تا چه حد دست خودم است؟هیچ...!از من هیچ چیز برنمی آید!من یک موجود پست و فرومایه ام!وجودی که حتا اراده این را ندارد که خودش را از بند شهواتی یک مرد برهاند!مبارزه سخت ولی ممکن است.یک روز پیروز می شوم!  


 
comment نظرات ()
 
 
 
نویسنده : محدثه جاویدان - ساعت ٦:۱٢ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٦/٤/٢۳
 

                                                           به نام خدا

                                                                                

                                                  سالی است زندانی ام

                                                  به آزادی نمی اندیشم

                                                  و این پنجره

                                                  که تو را به من می رساند

                                                  که میله هایش

                                                 خط خطی شعرهایم

                                                 تو را

                                                      از

                                                          تو

                                               جدا

                                                        جدا

                                                              می کند...

                                              شاید خودم را بکشم

                                              که زنده بمانم

                                             که زندانی بمانم 

                                             آزادی را نمی خواهم

                                             یک پنجره برای من کافیست


 
comment نظرات ()
 
 
 
نویسنده : محدثه جاویدان - ساعت ۱:٠٤ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٦/۱/۱٧
 

                                                                          

                                                 

                             

                            

به رغم انتقادهای سازنده دوستان گاهی ویرایش اثر از ساختن آن مشکل تر است.

نسخه دوم ـ ویرایش اول

تمام روزهایم مست چشمش

بنازم نازِ نازِ شست چشمش

و چشمانش و چشمانش و چشمانـ...

زبانم خسته شد از دست چشمش

             ****

                             خدا در حیرت جادوی چشمش

                             خجالت می کشد از روی چشمش

                             خدا آرام یک شب خلوتی گفت

                             تبارا... از آهوی چشمش

                                             ****

                                                             کمی اسفند یک شب دود دادم

                                                             که چشمش...زودِ زودِ زود دادم

                                                             حسودی کرده ام،کوری عصا کش!

                                                             که چشمم...آب را بر رود دادم...

                                                                              ****

دلم می خواد چشمش را ببوسم!

و یا کم،پشت پلکش را ببوسم!

برای چشم او شعری سرودم

نشستم تا که شعرش را ببوسم!

              ****

                                             چه زجری می کشم از دست تقدیر

                                             که ما بین دو چشمش کرده ام گیر

                                             نه راه پس برایم مانده نه پیش 

                                             به راه چشمهایش می شوم پیر


 
comment نظرات ()